Nie wstydźmy się znaku krzyża. Nie ukrywajmy naszej wiary, jakby była czymś, co należy zachować wyłącznie dla siebie. Przeciwnie- niech krzyż będzie znakiem nadziei, który odważnie nosimy i którym pokazujemy, Komu zaufaliśmy i w Kogo wierzymy. W miejscu, w którym mieszkamy, w naszych domach, w pracy, wśród przyjaciół i ludzi, których spotykamy każdego dnia- zarażajmy innych naszą chrześcijańską radością. Radością, której nie da się do końca wyjaśnić po ludzku. To radość nie z tego świata, rodząca się z wiary.

Prośmy naszego Pana o odwagę. Wołajmy Go w codzienności. Przyzywajmy Go wtedy, gdy stajemy przed drugim człowiekiem i nie wiemy, jak opowiedzieć o tym, co najważniejsze. Bo być chrześcijaninem to nie tylko nosić krzyż na szyi. To pozwolić, aby wiara była widoczna w naszym życiu- w naszym przebaczeniu, dobroci, nadziei i radości. I może właśnie tego najbardziej potrzebuje dziś świat: nie kolejnych ludzi, którzy będą krzyczeć, że mają rację, ale ludzi, na których twarzy będzie widać, że naprawdę spotkali Boga.