Była pewna historia:

Żył sobie człowiek, prosty gospodarz, który całe swoje życie pracował na roli i ją bardzo kochał. Wielką radość sprawiało mu dbanie o swoje pole, uprawy, a potem wyczekiwanie na zbiory. Kiedy poczuł, że zbliża się jego śmierć, poprosił najbliższych z rodziny, aby przynieśli mu garść ziemi. Ścisnął ją w ręce, po czym umarł. Kiedy zbliżył się do bramy św. Piotra nie wypuścił ziemi z ręki. Cały czas miał ją w swej garści. Pan Bóg spojrzał na niego z ogromną miłością i powiedział: „Puść co masz w ręce i przyjdź do mnie.” Ale człowiek odrzekł: „Panie… jak ja mam zostawić ziemię? Przecież całe życie ją uprawiałem.” I nie chciał otworzyć dłoni. Drugi raz Pan Bóg przyszedł jako mądry starzec. Lecz chłop dalej był nieugięty. Trzeci raz Pan Bóg przyszedł pod postacią małego dziecka. Dziecko usiadło przy nim i grzecznie zapytało: „A pokażesz mi, co tam trzymasz?” Człowiek spojrzał w niewinne oczy dziecka, rozluźnił dłonie, z których wysypał się już suchy piasek. Wtedy dziecko wzięło go za rękę i poprowadziło do nieba. Kiedy wszedł do raju, zobaczył przed sobą… swoje pole! O wiele piękniejsze niż kiedykolwiek, bo w pełni doskonałe. O wiele piękniejsze niż można to sobie wyobrazić

Nie bójmy się zaufać Panu Bogu, nawet gdy nie rozumiemy Jego planu. Pan jest najwspanialszym Reżyserem naszego życia — widzi to, czego my jeszcze nie potrafimy dostrzec, i kocha nas bardziej, niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić.